وبلاگ-نویسی

از یک سال وبلاگ نویسی چه چیزهایی یاد گرفتم؟

پیش نوشت:
بیشتر از یک سال هست که وبلاگ مینویسم اما باید اعتراف کنم وبلاگ نویسی رو به شدت و همتی که دوستانم داشتند دنبال نکردم و از این حیث بسیار افسوس میخورم. هرچند که بخشی از این کم کاری به وسواس من در انتشار مطالب برمیگشت که به مرور و هر روز فهمیدم که باید کنار بگذارمش و با فراق بال بیشتری بنویسم. قبل از هرچیز بایستی بگم که این نتیجه گیری ها صرفا برون ریز فکری یک وبلاگ نویس کم کار هست تا یک بلاگر حرفه ای و کارکشته. برای همین هدف اصلی من نوشتن برای نوشتنه و ثبت برای بازخوانی در آینده ست، صرفا همین!

راستی فکر میکنم اینجا فرصت خوبیه تا از امین آرامش عزیز بابت چند باری که من رو به نوشتن بیشتر ترغیب کرد تشکر کنم.

 

یک: ارزش ارتباط های عمیق

اخیرا از فواد انصاری دوست داشتنی یاد گرفتم که سعی کنم با مخاطبان وبلاگم و کسانی که نظری ثبت میکنن ارتباط عمیق تری برقرار کنم. بلاشک این یکی از باارزشترین مطلبی بود که در این یک سال در خصوص وبلاگ نویسی یادگرفتم و تمام سعی ام رو میکنم که اهتمام بیشتری در موردش به خرج بدم. فکر میکنم همه ما باید یک روز هرچند سخت اما به این واقعیت برسیم که در دنیای آنلاین هم مثل دنیای غیر آنلاین (خواستم بنویسم واقعی، دیدم با آموزه هایی که از محمدرضا دیدیم زشته!) روابط عمیق تر، پایدارتر و ارزشمندتر هستند.

 

دو: بیشتر از قبل بنویسم

باور پیدا کردم که وبلاگ جان داره و خونی که در این جان در جربان هست سیال بودن و مداوم بودن جریان نوشته. یک کلام! باید در سال وبلاگی جدید سعی کنم منظم تر بنویسم. شفاف تر بگم. باید سعی کنم امسال بیشتر بنویسم.

 

سه: برای چه کسی مینویسیم؟

محمد رضا در پیشنهادهایی برای وبلاگ نویسی به این مورد تاکید بسیاری کرده بود که برای خودمون بنویسیم نه دیگران. مثل تمام حرفهای دیگری که شنیدنش با فهمیدنش دو مقوله جداست، برای من هنوز هم این نکته جای کار داره. گرچه بلاگر تنبلی مثل من باید بیشتر از هرچیزی فعلا روی کمیت کار کنه تا کیفیت، اما این موضوعیه که کمیت و کیفیت نمیشناسه.

اما یک نکته دیگه هم هست و اون اینه که من خودم به مرور از وبلاگ هایی که به اصطلاح تیتر میزنن فاصله گرفتم و بیشتر علاقه مند به وبلاگ هایی هستم که در عین داشتن یک استایل حدودا مشخص، گاها موضوع آموزنده ای رو هم عناون میکنن.

 

چهار: وبلاگ یه جورایی رزومه آدمه یا به قول یکی از بچه ها: نوشتن برکت داره!

باز هم توصیه ارزشمند از محمدرضای عزیز. وبلاگ به مرور به رزومه ای برای ما تبدیل میشه. من در کنار کارهای دیگه م محتوا نویسی برای گردشگری رو اوایل تیر ماه شروع کردم و حقیقت اینه که برای هر دو کسب و کاری که باهشون کار کردم رزومه ای جز لینک همین وبلاگ خلوت رو نفرستادم. در موقعیت دیگه و چند ماه بعد، نوشته های کوتاه و نه چندان با کیفبت همین وبلاگ منجر به دوستی و شروع کسب و کار تازه ای در خصوص بازاریابی محتوا شد که تا امروز ادامه داره. در راستای همین کار من مجبور شدم مهارت هایی در خصوص سئو و بازاریابی محتوا یادبگیرم  و اتفاق های خوبی که تا امروز تمومی نداشتند ادامه پیدا کنه.

پنج: اینجا جای نق زدن نیست

من در چند مطلب چیزی رو برای نق زدن انتخاب کردم که هرچقدر گذشته بیشتر به اشتباه بودن اون جنس محتوا پی بردم. هرچند که بلاگ نویسی آیینه ی چیزیه که ما هستیم و قرار نیست مثل بودن در شبکه های اجتماعی به یک ویترین بزک کرده تبدیل بشه، اما من نق زدن رو به عنوان یک جنس از مطابی که میدونم دیگران برای خوندنش وقت میذارن منصفانه نمیونم.

 

شش: نوشتن کمک بسیاری میکنه که سریعتر بفهمیم چی راضی مون میکنه

این مورد شاید چیزی فراتر از وبلاگ نویسی هست، چون در مورد خودم و خیلی از دوستان میدونم که حجم نوشته های منتشر نشده شون بیشتر از منتشرشده هاست. اما در کل میخوام بگم من در این یک سال فهمیدم نوشتن یعنی شفاف تر شدن و شفاف تر شدن یعنی یک قدم بیشتر در روشنایی برداشتن. اما تفاوت وبلاگ نویسی در این هست که به نظرم ما نوشته های پیشین مون رو در وبلاگ بیشتر مرور میکنیم و این کمک میکنه که ارزیابی شفاف تری از خودمون داشته باشیم. و اینکه این نوشته ها تا حدی با بازخورد دیگران هم همراه بوده که ارزشش رو برای سنجش خودمون بیشتر میکنه.

 

هفت: تقویم محتوا داشتن شهامت میخواد

گاهی میبینم یاور مشیرفر دوست داشتنی در وبلاگش مینویسه که در هفته آینده از چه چیزهایی خواهد نوشت. به شخصه برای من خیلی آموزنده بوده که یک وبلاگ شخصی تقویم محتوای منتشر شده داشته باشه. مطمئن هستم همچین گامی تلاش و جدیت بسیاری میطلبه که من بسیار مشتاقم روزی تجربه ش کنم.

 

هشت: ایده های نوشتن رو سریع درفت کنم

جدیدا گاهی حتی تو تاکسی وقتی یک ایده نوشتن به ذهنم خطور میکنه سریعا میرم توی پنل وبلاگم و تیترش رو با چند کلیدواژه که موضوع رو یادم بیاره درفت میکنم. برای همین الان چند تا نوشته نصفه نیمه دارم که چند بار سراغشون رفتم وکمی کاملشون کردم و اونها رو حتی بیشتر از نوشته های منتشر شده دوست دارم!

 

3 دیدگاه برای “از یک سال وبلاگ نویسی چه چیزهایی یاد گرفتم؟

  1. وبلاگ نویسی بسیار فعالیت شیرین و لذت بخشیه من هم با چیزهایی که شما یاد گرفتید موافقم واقعا وبلاگ نویسی باید در اصل برای هدف خود نویسنده باشد نه برای دیگران. یکی از وبلاگ نویس هایی که می توانیم در فضای وب نام ببریم که فقط برای خود می نوشت و امروزه بسیار موفق است سایت ۱پزشک است.
    البته وبلاگ نویسی باید با یک هدف مشخص دنبال شود تا بتواند بسیاری از مخاطبان را جذب کند. به هر حال خوشحالم که ۱ سال تجربه خوبی داشتید.
    امیدوارم که روز به روز فعالتر شوید و ماهم از نوشتن شما لذت ببریم:))

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *